Ντρουν!Μου έρχεεται ένα μήνυμα στο facebook που γράφει msn.Μπαίνω msn και μου λέει ακου beatάρα..και όταν λεω beatάρα το εννοώ!!!Τρέλααααα απο τότε ακούω την μουσική αυτήν.Πρόκειται για 3 άτομα που έχουν δημιουρήσει ένα Label δικό τους ανεξάρτητο.Έχουν ανεβάσει στο site τους beats τους και τα κατεβαζεις ΔΩΡΕΑΝ!!Αυτό είναι μαγκιά..Αν τα γουστάρεις πολύ κάνεις donate..Έτσι πρέπει να γίνει η μουσική στο μέλλον..Το κατεβάζεις και αν σου άρεσε τόσο πολύ τους κάνεις τους δίνεις όσα λέφτά θες..Έτσι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουν όλες οι εταιρίες μουσικής!
Οι τύποι έχουν συνδυάσει hiphop,minimal,disco,soul και...και ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ..ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ!!
Των Αιγών ο αστήρ
απ' τη γη της Μακεδονίας ως το Παμίρ.
Σ'όλον τον γνωστό κόσμο,
εξακτίνωσε τον ελληνικό Λόγο.
Δεν ηττήθη ποτέ και απο κανέναν,
πρώτον αυτόν ονόμασε η ιστορία Μέγαν!
Κι όλη η οικουμένη τώρα λέει:
Ισκαντερ, Σικαντερ,Δούλ-Καρνέϊν!
Συνεχίζει εδώ, πάτα παναθεμά σε!
Είν' η ιστορία κι όμως υπερβαίνει
τα όρια του μύθου,
ο τράγος των Αιγών,
του Δανιήλ του προφήτου,
ο παις του Φιλιππου, που έγινε παις τους Διός,
αυτός που σαν νέος Προμηθεύς έδωσε το φως
μέχρι τα βάθη της Ασίας,τά σκοτάδια
διαλύοντας της αμαθείας και της τυραννίας.
Αυτός που άλλαξε της ιστορίας το ρεύμα,
δίνοντας έναν
<<ελληνικό,καινούριο κόσμο,μέγα>>.
Αυτός που ενσάρκωσε
ιδανικά στο πρόσωπο του,
τις αρετές του πολεμιστού και του φιλοσόφου.
Αυτός που διέβη δια πυρός και σιδήρου
για την πραγματοποίηση
του πανελληνίου ονείρου
στον Γρανικό,στην Ισσό,στ' Άρβυλα,
στην Άορνο Πέτρα, στον Υδάσπη,
άθλοι εξώ απ'τα ανθρώπινα μέτρα.
Στην έρημο της Γεδρωσίας,
στου Καυκάσου τα χιόνια
προτύπον ηρωικόν, ακατάλυπτο στον αιώνα!
Έθεσε βάσεις για τη διάδοση του Ευαγγελίου,
οι χώρες που δεν τον είδαν,
δεν είδαν το φως του ηλίου,
χαραξ'οδούς, που πάνω τους
έθνη βαδίζουν ακόμα,
τι κι αν παρήλθαν δυό
χιλιάδες τριακόσια χρόνια.
Αυτός επίσης ώθησε
την ελληνική μας γλώσσα,
απ'την Εσχάτην Αλεξάνδρειαν
ωσ τη νήσο Σοκότρα,
και απο το Γιβραλτά
εως τις πεδιάδες του Παντζάμπ,
γι αυτό ως φόρος τιμής
του αφιερώνω αυτό το ραπ,
σήμερα π'αρκετοί,
πολεμούν να ρίξουνε τη δρύ,
ασημαντότητες, άνθρωπο πραγματικά μικροί,
να ξέρουν πως αέρα δέρουν,
κερδίζον μόνο χλεύη,
ο βασιλεύς Αλέξανδρος ζει και βασιλεύει!
Κανόνας πρώτος..
Ζούμε μόνο μια φορά γι'αυτό κοίτα
τα χείλη σου να είναι χαμογελαστά
να ζεις την κάθε σου στιγμή, το κάθε σου λεπτό
και όταν θα σου χαρίζουν κάτι ρε να λες ευχαριστώ..
Συνεχίζει εδώ, πάτα παναθεμά σε! Κανόνας δεύτερος..
Κανένας δεν αξίζει να μιμείσαι,να είσαι ότι νιώθεις
και να μην γελοιοποιήσε, μην ακολουθείς μόδες
είναι ρόδες που γυρνάνε, αν δεν ξέρουμε ποιοι
είμαστε δεν ξέρουμε που πάμε..
Τρίτος κανόνας..
και άκουσε τον καλά!!!!!!!!!!!!!
Μην το σκεφτείς ποτέ σε φίλο σου να παίξεις πουστιά
γιατί γνωστοί είναι πολλοί μα οι φίλοι τελικά
όσο μεγαλώνω μου το θυμίζουνε καθημερινά..
Τέταρτος κανόνας..
και αφορά τα λεφτά
όλοι τα θέλουν τα ζητάν, τα πούστικα
είναι γλυκά, μα κοίτα μην πουλήσεις
τα όνειρα σου γι αυτά γιατί μετά
Θα κλάψεις πικρά και θα ναι αργά
Πέμπτος κανόνας..
και από τους πιο σημαντικούς
Η οικογένεια σου είναι πάνω από όλα ρε με ακούς
το Α και το Ω αγάπη που δεν συγκρίνεται
το αίμα νερό δεν γίνεται..ΈΤΣΙ
Κανόνας νούμερο έξι..
μην αφήσεις κανέναν
με συναισθήματα να παίξει, αν πισώπλατα
σε χτυπήσουν να σφίξεις τα δόντια σου και
γάμησε τους όλους, να πατάς πάντα στα πόδια σου
Έβδομος κανόνας..
υγεία πάνω από όλα!Όλοι κρεπαλιάζουμε
το ξέρω ρε ξεκόλλα, τι να κάνεις,του εγκεφάλου πρέπει
να γεμίσει. μην φέρεσαι σαρκικά η ψυχή μόνο θα ανθίσει
Οχτώ..
εδώ σε θέλω προσεχτικό, μείνε μακριά από το
πιο πούστικο ναρκωτικό, αν είσαι έμπορος ηρωίνης
απλά θα σου το πω, εύχομαι όταν πεθάνεις μην
αντικρίσεις ΘΕΟ..
Νούμερο εννιά..
μην την ρωτήσεις γιατί δεν είναι κοντά σου
τώρα την βλέπεις και γυρνάν τα σωθικά σου
να της πεις σε ποιον σατανά πούλησες τα όνειρα σου
σε ποια κόλαση λιώνει τώρα η καρδιά σου
Στάσου ένα λεπτό πριν με πεις κομπλεξικό
έχω μάθει να πιστεύω στους ανθρώπους να αγαπώ
Παρολαυτά είμαι ε΄δω και δεν ξεχνώ τον κανόνα νούμερο δέκα
ΠΟΤΈ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΎΕΣΑΙ ΓΥΝΑΊΚΑ
..άκου όσους τα λεν’ χαμηλόφωνα, γιατί έχουν πιάσει το νόημα ήδη και τα πιο όμορφα μάτια σ’ έχουν κοιτάξει σα φίδι κι ας μη φαίνεται, ο άνθρωπος μετατρέπεται εύκολα σε κάτι που σιχαίνεται, η αλήθεια, να λέγεται, ευθέως έχω παίξει το παιχνίδι κι ας το ‘μαθα τελευταίος, σ’ ένα θέαμα πικρό δε νιώθω δέος, ευτυχώς ή δυστυχώς, πες το όπως θες, έχω καιρό που πια σταμάτησα να κοιτάω στο χθες, γιατί δε βγάζει πουθενά, μετά τις δώδεκα θα δεις μπροστά στα μάτια σου αλήθεια κι όχι εικόνες που δείχνουν στα σινεμά, και αποτρόπαια, θα ‘ναι γελοίο αν μετά απ’ όλα αυτά αναζητήσεις να βρεις τρόπαια και στέμμα, είναι η ζωή μας ένα έργο με το πιο άρρωστο θέμα… θέμα…
Αδερφέ, είδα όλα όσα είχα κάνει απ’ τα μάτια μου μπροστά να περνάνε καρέ-καρέ και τα σωστά, είχανε δυσανάλογα ποσοστά, κι όλα τα λάθη δε χωράνε μέσα σ’ οχτώ χιλιοστά… Ειρωνεία; Όλη η ζωή μας μια ταινία, που στην ουρά περιμένουμε να δούμε μ’ αγωνία, κι είναι σα σενάριο που ανατρέπεται, εν τέλει, είναι πόρνη η ζωή αν δε σε θέλει. Όμως κατάλαβε αυτό αν το αντέχεις, στη ταινία της ζωής αυτής, δεν είσαι πρωταγωνιστής, μα σκηνοθέτης, πάντα θα υπάρχει κάποιος να σου βγαίνει από πάνω, μα μάθε με μαεστρία να τον κόβεις απ’ το πλάνο σε μπαράζ απάνω των σκηνών κράτα όποιες θέλεις για να κάνεις της ζωής σου το μοντάζ, καν’ τα όλα πέρα, περίμενα υπομονετικά να σε χειροκροτήσεις εσύ ο ίδιος στην πρεμιέρα..
Κοιτάζω πίσω, ψάχνοντας κάτι γνώριμο ξανά για ν’ αντικρίσω και προς το μέρος του να περπατήσω, να ζήσω κι από τ’ αρώματά του να μεθύσω, σα λουλούδι να μαραθώ και ν’ ανθίσω.
Κοιτάζω πίσω, τον εαυτό μου ψάχνω να του πω να μη λυγίσω, στα δύσκολα να μην τα παρατήσω, στα μάτια να με δω και να μου δώσω συμβουλή να μη μ’ αφήσω την αγάπη να μισήσω..
Δώσ’ μου καρδιά και άσ’ τον λόγο σου παράμερα, τα παιδικά μου χρόνια δε μου τα γυρνάνε πίσω photos, ούτε κάποια κάμερα, πού πάμε δε ξέρω, ούτε τι ζητάμε, βλέπουμε τον θάνατό μας και μόνοι χειροκροτάμε, για να λέμε ότι πήραμε λίγο μέρος, πια οι έφηβοι σκοτώνουν τη ζωή σαν να ‘ναι γέρος, είναι θέρος, μα σε όνειρα και σκέψεις, τώρα που σβήνουνε τα φώτα, χάνονται τα συναισθήματα κι οι λέξεις στο πανί, που πριν προβάλανε εικόνες με ηδονή, βλέπεις τα πρόσωπα που αγάπησες, ειρωνεία στεγνή, μα τι να κάνεις; Αφού σου μάθανε ό, τι βλέπεις σα σφουγγάρι να ρουφάς και να λαμβάνεις έτσι κάνεις, δίχως φίλτρα, κάποιοι βγαίνουνε χαμένοι από τη μήτρα, κι άλλοι κλέβουνε στιγμές και θέλουν λίτρα, λίγο τσίπα να είχες πάνω σου γαμώτο θα ήταν σίγουρα καλύτερα, σιχάθηκα τον κόσμο που ζω μέσα από τα κύτταρα..
Μες την φουρτούνα, μεγαλωμένος απ’ την κούνια, σα παλίρροια με σκέπαζε ο πόνος μέχρι τα μπούνια, για ν’ αντέξω, ή για να μείνω πάντα στην απ’ έξω, μα διαλέγω τον καπετάνιο να παίξω, στα πανιά αέρα, φέρτε καπέλο και τιμονιέρα, πείτε στους ναύτες που δειλιάζουνε να κάνουν πιο πέρα, ένα δυο βήματα, δεν ψάχνω αφορμές ούτε προσχήματα, έχω λατρέψει τα ίδια που θα με πνίξουνε κύματα, το ξέρεις, ‘γώ για τα λάθη μου δεν κλαίγομαι τ’ αντέχω και για σένα που στα δύσκολα με άφησες, να ξέρεις, τα μάτια όταν κλείνω δεν ονειρεύομαι, να ονειρευτείς εσύ δύο φορές και να μου φέρεις, μία που να μου χαρίσει ελπίδα σκέψη, ή ό, τι τέλος πάντων έχει περισσέψει, στην πρύμνη και στην πλώρη για πάντα συνοδοιπόροι, το ταξίδι ξεκινά κι όποιος αντέξει..
Φοράω ακουστικά και την μπλούζα "Η γεύση του μένους" και ξεκινάω 8:45 απο το σπίτι μου. 8:50 βρίσκομαι...
Συνεχίζει εδώ, πάτα παναθεμά σε!
...στην στάση(μια ώρα ρε και αυτό το καταραμένο το 31 ρε). 9.30 βρίσκομαι Βίλκα, γαμώτο λεω πρέπει να έχασα την εκκίνηση..Με λίγο πιο γοργό βηματισμό φτάνω στον Μύλο.Ουφφφ,ευτυχώς δεν έχασα τίποτα το σπουδαίο.Παίρνω και μια μπύρα απο το μπαρ έτσι για την πάρτι μου, έτσι κι αλλιώς μόνος ήμουν, δεν περιοριζόμουν.Worms,Blackout,Tolma,SMA φοβεροί.11.30 τελειώνουν με ζέσταμα και σιγά σιγά όλοι μαζεύονται μπροστά στην σκηνή μαζί τους και εγώ!Μετά απο ένα μισάωρο ξένου hiphop παίζει το κομμάτι "Ο διαλεκτός της άρνησης και ο ακριβογιός της πίστης" (Θα το δείτε στο βίντεο πιο κάτω ντε!!).
Έπαιξαν παλιά τραγούδια ακόμα και απο TXC(1995,ποπο 2 χρονών ήμουν τότε -a "few" years ago).Καθώς και δείγματα απο την καινούρια δουλεία του Αρτέμη τα οποία ήταν παλιά τραγούδια με καινούρια μουσική απο πίσω(βυζαντινή;).Για τα moshpitts δεν έχω να πώ τίποτα,έριξα πολύ ξυλίκι ο προκομένος, το χα αποθημένο απο το προηγούμενο botb που δεν πήγα!!
Ηλεκτρονικά και ανθρώπινα μάτια
σε κοιτάζουνε καχύποπτα
αν δε δηλώνεις οπαδός του τίποτα
Τα κόμματα απλώς υπονομεύουνε την ενότητα
Ένας ελεγχόμενος τύπος
προβάλλει πρότυπα ηλίθια Η Ελληνική ύπαιθρος πνέει τα λοίσθια
δέχεται ύπουλα χτυπήματα
όπως το σχέδιο Καποδίστριας
Απάτες σχεδιασμένες από τεχνοκράτες
Οι έξυπνες κάρτες είναι για βλάκες
Πυκνό σκοτάδι κόσμος που αδυνατεί να καταλάβει
ελεγχόμενοι και αριθμημένοι σκλάβοι
Ψευδαισθήσεις δημοκρατίας και ελευθερίας
τετραετίες κοινοβουλευτικής δικτατορίας
δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αλλά
είναι η επιστημονική πραγματικότητα
(επιμελώδημα)
Είναι η επιστημονική πραγματικότητα!
Το βλέπω καθαρά είναι στα μάτια μου μπροστά!
Είναι η επιστημονική πραγματικότητα!
Λαμβάνει σάρκα και οστά, σάρκα και οστά!
Ευθύμης
Λοιπόν στη Νέα Εποχή μας περιμένει μια νέα έκπληξη:
ταύτιση του πολιτισμού με την τεχνολογική εξέλιξη.
Μονόφθαλμη η ανθρωπότητα βαδίζει στον νέο αιώνα
χτίζοντας κτήρια υβριστικά ψηλά στη νέα Βαβηλώνα
Τ'ανθρώπινο σώμα θα υποστεί εξευτελιστική τυποποίηση
Λογισμικά θα πλάθουν ανθρώπους "κατ'εικόνα και ομοίωση"
Ικανούς για επιβίωση παρά την χημική αλλοτρίωση
και μόλυνση που δεν δέχεται αποτοξίνωση
Πλήθος οι χημικές εισβολές σε ακτές και πηγές
προκαλούν οικολογικές αλλαγές
Προετοιμάζουν τον οργανισμό
για μη οργανικές μεταλλαγμένες τροφές
με γενετικές επιρροές
για φυτείες ανθρώπων που ευδοκιμούν στ'αστικά κέντρα
δίχως χώμα και δέντρα, μόνο με ηλεκτρικό ρεύμα
Σ'ένα δάσος από κεραίες
μ'αναμεταδότες στα κομβικά σημεία
συχνότητες υποκαθιστούν την ανθρώπινη επικοινωνία
(επιμελώδημα)
Αρτέμης
Υπουργεία πολιτισμού με απολίτιστους ανθρώπους
Παιδαγωγικά Ινστιτούτα με αντιπαιδαγωγικές μεθόδους
προμελετημένα βραχυκυκλώματα στην σκέψη μας
όπως η αφαίρεση του πολυτονικού από τις λέξεις μας
έπεται η λατινοποίηση του αλφάβητου
ένα Ελληνόπουλο στο μέλλον
δεν θα θεωρεί δική του την Ελληνική γλώσσα
αλλά ενός λαού που υπήρξε πριν από χιλιάδες χρόνια
τα παγκόσμια πριόνια
πριονίζουν τους δεσμούς μας με το παρελθόν
την συνεχόμενη Ελληνική πορεία
τόσων δεκάδων χιλιάδων ετών
Άνοιξε τα μάτια σου λοιπόν!
Βγές επιτέλους από τη φάση της αφασίας
δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αλλά
είναι η επιστημονική πραγματικότητα
και όμως να και οι ανδρειωμένοι
τα φτερά ανοίξαν
στις κερκόπορτες μπροστά σταθήκαν
και βροντοφώναξαν ξανά
ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.
*~*
Δεν είναι μύθος,
μην γελιέστε,
στις μέρες μας χαθήκατε
μα δε ξεχνιέστε,
σε τούτους τους άγριους καιρούς.
*~*
Εκείνο το πρωί ,
λες και δεν ήθελε να ξημερώσει
κι μέρα φοβότανε.
Λες και δεν ήθελε,
ο ήλιος να ανατείλει,
να μην δει το κακό που ερχότανε.
*~*
Τα πουλιά λουφάξαν στις φωλιές τους,
αισθανθήκαν το μεγάλο κακό,
τις χιλιάδες ανάσες
και με μιας των σοφών τα χαρτιά
τα τυλίξανε πύρινες γλώσσες
*~*
Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά,
(θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου)
φέρνουν τώρα σα σάρκα να κατοικήσουν
x2
*~*
Πατρίδα μου αγαπημένη, ποια κατάρα σε βαραίνει
τόση μοναξιαααά
Τα παιδιά σου διαλεγμένα,
σ' έναν θάνατο ταγμένα και στην ξενιτιά
Πατρίδα μου.
*~*
Που είστε παλικάρια
γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι
αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
*~*
Εκείνο το πρωί,
λες και δεν ήθελε η αυγή να φέρει για το χάραμα χρώματα.
Λες και δεν ήθελε ο ήλιος να προσφέρει να μην δούμε το αίμα στα σώματα.
Ουρλιαχτά που φωνάξαν ΑΕΡΑ
να θυμόμαστε εκείνη την μέρα.
Την χαμένη πατρίδα.
Στης Ελλάδας το κόρφο ως πότε
να φωλιάζουν ηγέτες προδότες
*~*
Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά,
θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου
x2
*~*
Αχ Ελλάδα λυπημένη
έρημη μα δοξασμένη
πόσο σ'αγαπωωώ
Οι ήρωες που μας ζητάνε να μην δώσουμε να φάνε κι άλλο μερδικό
Πατρίδα μουυυ(Πατρίδα μου)
*~*
Παλέψαμε δώσαμε μάχες τις κερδίσαμε
στην κορφή της γνώσης, Να σταθήκαμε
κι ήταν τότε που πάνω μας πέσαν βάρβαροι
και όλοι μικροί, φτωχοί και ανόητοι για να μας λιώσουν
Μα γεννήσαμε το Γέρο του Μοριά και τον Καραϊσκάκη
Ποιους αναστήσαμε ξανά;(Πατρίδα μου)
*~*
Πού είστε παλικάρια
γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι
αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες.
Οι σκέψεις μου χαμένες,κάτι τις έχει δεμένες και με τυλίγει, γι'άλλη μια φορά κάτι με πνίγει,το μυαλό μου κάνει παιχνίδια ψάχνω στήριγμα,ακούω ένα ύπουλα σφύριγμα όχι πάλι κύρηγμα,κάποιος εκεί στο βάθος,υποστηρίζει με πάθος,πως είμαι λάθος και όλα τριγύρω μου φαίνονται σαν να 'ναι τάφος,χωμένος στην αρένα παλεύω τον εαυτό μου,νιώθω σαν να μην είναι το μυαλό μου δικό μου,κάποιος μου βάζει έμμονες ιδέες πως έχω αποτύχει κι αν είμαι ακόμα ζωντανός είναι κατά τύχη Συνεχίζει εδώ, πάτα παναθεμά σε!
Γι'αυτό πιάνω μικρόφωνο και βγάζω φωνή μέσ'από το μεγάφωνο,πρέπει να μιλήσω να τον αφήσω άφωνο,για όλα τα χρόνια που παραμένω σταθερός,σε ότι επιλέγω σ'ότι πιστεύω,χωρίς να ξεφεύγω,ποτέ δεν ντράπηκα για 'κείνο που 'θελα να γίνω,ξέρω να κρίνω και αυτό που είμαι αυτό θα μείνω.
Πάντοτε μέσα μου είχα ένα δίλλημα που μ'έκαιγε,μα πάντα ακολουθούσα τη φωνή εκείνη που μ'έλεγε: "Ποτέ μη λυπάσαι γι'αυτό που διάλεξες να 'σαι, δε χρωστάς σε κανένα γι'αυτό κανένα μη φοβάσαι"
Έχει τόσο φως κι όμως όλα σου φαίνονται μαύρα,με μια μάνα που τρώει τα παιδιά της πάντα,και συ μόνος σε μια πόλη 5 εκατομμυρίων,φυλάγεσαι από παντού από τα στόματα των κυρίων,περπατάς και φοβάσαι να σηκώσεις το βλέμμα σου,κάποιοι αντλούν ενέργεια ρουφώντας το αίμα σου,από τη μέρα της γέννας σου πεταμένος γυμνός,κουλουριασμένος σε μια γωνία,ενός κρύου λεπτού δωματίου,έχοντας πέσει θύμα ενός μακάβριου αστείου,προσπαθείς να φυλαχτείς από τις όξινες σταγόνες,εδώ και χρόνια κι όμως σου φαίνονται αιώνες,επειδή είν'το τέλος κάθε φάσης της ζωής σου η αρχή,για ένα αδιέξοδο,ψάχνεις απεγνωσμένα για την έξοδο,τρέχεις με ένα αυτοκίνητο προς τον γκρεμό,με φρένα σπασμένα κι ένα ψυχοπαθή οδηγό,είναι η τελευταία σου ευκαιρία να σωθείς,πήδα έξω
πήδα τώρα ή ποτέ καταλαβέ το,το απέραντο γκρίζο,απ'τα θεμέλια κατεστρεψέ το,μη το σκέφτεσαι άλλο
ο μόνος φόβος είναι ο φόβος,κι από δω και πέρα ποτέ δε θα σαι μόνος
Σα να μου τέλειωσαν τα χρώματα πριν καν τα αντικρύσω
Σα να κουράστηκα απο τον χρόνο πριν καν να αρχίσω
Λίγες στιγμές πριν ζήσω το κορμί μου πριν προικίσω
Σα να γελάστηκα απο άνθρωπο λίγο πριν να τον συμπαθήσω
Σα να μού γνεψε η καρδιά μου και να ταυτίστηκε με την πιο μαύρη σκιά μου
Σα να κλώτσισα μακρυά τα όνειρα μου
Σα να έχασα για ένα λεπτό τη ματιά μου και να θαύτικα στο σκότος
Πόσο μελαγχολικός αυτός ο τόπος
Έχεις ιδέα πώς είναι να κολυμπάς μες το σκοτάδι
και να μήν πνίγεσαι μονάχος
μές την σκέψη να αφήνεσαι και να δίνεσαι
δε γίνεσαι γαμώτο είσαι
και για ότι είσαι πάντα κρίνεσαι
μή μου θλίβεσαι αγαπημένη, πού σαι τώρα πια χαμένη, εξαντλημένη, ξοφλημένη
αφού η αγάπη ήταν το μόνο που δέν ένοιωσες
τώρα πάλι νά με τα τέρατα πως έμπλεξες
και πώς θέλεις να ξεμπλέξεις ,στη ζωή σου είναι και του θανάτου η έλξη
Άλλο ένα ψέμα και ένα ακόμη ξοτικό νεκρό
στη χώρα των μπορντώ ονείρων των ανύπαντρων ερωτευμένων χήρων
των μισαλόδοξων μητέρων που κρατάνε τα μωρά υστερόβουλα
κι όλα ανόφελα κι όλα στον τόπο αυτόν κοίτα πως γίνονται ανώδυνα
Αγάπησε με, σκούπισε το δάκρυ μου με φώς και κράτησε με,
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε, βοήθησε με
λειώσε το φεγγάρι μου, κάνε το βροχή και ξέπλυνε με
αγάπησε με, αγάπησε με
Σά σωριασμένα βράχια απο τη θάλασσα ρηγμένα
σαν ουρλιαχτά γοργόνων, όπως στα φύκια παρατημένα
όσα είχα στην καρδιά μου, όσα πίστευα κι όσα λάτρευα
για μένα απογειώθηκαν σαν σκόνη κι είναι απ τον άνεμα θαμμένα
δεμένος ο ηλιος πίσω απο σύνεφφα βρεγμμένα
σταματημένος ο χρόνος θυμίζει κάτι απο σένα
σα παγωμένος αυτός ο τόπος λες κι έφυγε για τα ξένα
μα είναι νωρίς ακόμα δεν μου πάγωσε το αίμα
Αγάπησε με, σκούπισε το δάκρυ μου με φώς και κράτησε με,
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε, βοήθησε με
λειώσε το φεγγάρι μου, κάνε το βροχή και ξέπλυνε με
αγάπησε με, αγάπησε με ...
~*~
Συνθέτης : Ταϊφάκος Γιώργος
Στιχουργός : Πισιμίσης Κωνσταντίνος
Ερμηνευτής : Συγκρότημα “Freedom Of Speech” / Ραυτοπούλου Ευτυχία
~*~
Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων
που τον πλανήτη τον κρεμάνε σα μπρελόκ
Θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα,
θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
Νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου,
τους ψηφοφόρους που χεις μέσα στην κοιλιά σου
Θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν
και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν
Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα,
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω,
θέλω να ζήσω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!
Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα,
θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό
Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι
και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξίδι
Ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
Θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι!
Θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
Δημοκρατία κι αξιοκρατία πλέον πωλούνται σε πανέρια σε ευκαιρία!
Μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο,
σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Νομίζουμε ποτέ δε θα μιλάμε,
όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε!
Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα,
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Αχ Ελλάδα σ αγαπώ και βαθιά σ ευχαριστώ
που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω!
Δεν έχει πρόσωπο μα πρόσωπα αλλάζει
Άλλους κατάρα και άλλους ευχή τους μοιάζει
Άλλοι την πολεμούν γιατί ίσως την φοβούνται
Κι άλλοι στο πλάι της μονάχα θέλουν να κοιμούνται
χαίρεσαι απίστευτα σαν φεύγει από κοντά σου
Μα είναι η μόνη που ακούει τα παράπονά σου
Δεν βρέθηκε για την περίπτωσή της χάπι
Και δεν γιατρεύεται με εφήμερη αγάπη
Τι είναι; Τι είναι; Ψάξε και θα το βρεις!
Γύρω σου αν δεις θα αντιληφθείς ότι χωράει παντού και πάντα
η μόνη σου αβάντα
Όταν πληγωθείς μαζί την παίρνεις και τρέχεις
να κρυφτείς να γιατρευτείς
από μια εφήμερη αγάπη
Υπάρχει μπόλικη σ' αυτούς τους καιρούς τους χαλεπούς
Δυστυχώς κοντά στη γνώση χάθηκε ο νους
έφυγε πέταξε για άλλους ουρανούς
Μένουμε πάντα μ' αυτήνα να μας θυμίζει την φτήνια
που καταντήσαμε να ντύνουμε ακριβά με μπόλικη γκρίνια
και γαμώτο άριστος σύμβουλος για αυτοκριτική
άλλοι τη λένε λευτεριά κι άλλοι την λέν φυλακή
Δεν έχει πρόσωπο κι όμως σου μοιάζει
Σαν φεύγει η ψυχή σου το γιορτάζει
Μα σου ταιριάζει
Δεύτερος γύρος κι άλλα στοιχεία θα πω
Χρόνο κλέβει απ το σακάκι μας καιρό
κάνει την φλόγα για ζωή πιο δυνατή
Γίνεται χρώμα σε καμβά γίνεται στοίχος σε χαρτί
γίνεται θάλασσα βαθιά αν δεν κολυμπήσεις σωστά πνίγεσαι
Σταβέντο γίνεται στις δυσκολίες στην αγκαλιά τις κρύβεσαι, ανοίγεσαι
Γνωρίζει όλα τα μυστικά σου
Ειλικρινέστερη σχέση που είχες πάντα κοντά σου
Πιο ώριμη η σκέψη σου μετά από καιρό μαζί της
λιγότερα τα λάθη μικρότερη η πληγή της
Δεν έχει πρόσωπο μα πρόσωπα αλλάζει
Άλλους κατάρα και άλλους ευχή τους μοιάζει
Άλλοι την πολεμούν γιατί ίσως την φοβούνται
Κι άλλοι στο πλάι της μονάχα θέλουν να κοιμούνται
χαίρεσαι απίστευτα σαν φεύγει από κοντά σου
Μα είναι η μόνη που ακούει τα παράπονά σου
Δεν βρέθηκε για την περίπτωσή της χάπι
Και δεν γιατρεύεται με εφήμερη αγάπη
Την λες ευχή εσύ
Την λέω κατάρα εγώ
Μα σε τρομάζει
Τι είναι;Τι είναι;Ψάξε και θα το βρεις!
Δεν έχει πρόσωπο μα πρόσωπα αλλάζει
Άλλους κατάρα και άλλους ευχή τους μοιάζει
Άλλοι την πολεμούν γιατί ίσως την φοβούνται
Κι άλλοι στο πλάι της μονάχα θέλουν να κοιμούνται
χαίρεσαι απίστευτα σαν φεύγει από κοντά σου
Μα είναι η μόνη που ακούει τα παράπονά σου
Δεν βρέθηκε για την περίπτωσή της χάπι
Και δεν γιατρεύεται με εφήμερη αγάπη
(θλίψη και χαρά μου σ' έχω πάντα κοντά μου
στο πλάι μου εσύ πάντα κι όλα τα όνειρά μου
Απέναντι μου στάθηκες η πιο πιστή μου γκόμενα
Απ' τη ζωή μου ξέρεις όλα τα παραλειπόμενα
στα πιώματα τ' ατέλειωτα με σένανε γυρνούσα
να φύγω προσπαθούσα όμως πάντοτε γυρνούσα
Λυπόσουνα σαν μ έβλεπες να έρχομαι λαβωμένος
και πάντα αναρωτιόσουν γιατί οι ανθρώποι τόσο μένος
Φαρμακερά τσιμπήματα βρώμικα χτυπήματα
παρέα με τον χρόνο γιατρεύονται τέτοια παθήματα
κι εσύ με γιάτρεψες πολλές φορές
σ ευχαριστώ τις συμβουλές σου ακολουθώ
έξω στον κόσμο όταν βγω φοράω μάσκα από τους ώμους
δεν αναγεννώ απ΄την εφήμερη αγάπη χίλιες φορές σε προτιμώ
θα χαθώ και πίστεψέ με πίστεψε θα το χαρώ)
